Van huppel gaan

We zijn al bijna een jaar verder. Een jaar nadat beppe zo ontzettend achteruitging dat we allemaal dachten dat ze er tussenuit zou piepen. Mijn ontzettend sterke beppe, ze is er nog steeds! Vastbesloten was ze om de verjaardag van mijn pake afgelopen december nog mee te maken en de geboorte van onze jongste telg.

En ik hoopte toen ook vurig dat ze dit moment nog zou meemaken. Want onze tweede zou, als het een meisje werd, naar haar worden vernoemd. En wat is er mooier om te vernoemen naar iemand die nog leeft? Aan haar zogenaamde sterfbed vertelde ik haar over mijn voornemen. En naarmate de weken verstreken leek het erop dat ze de geboorte nog zou meemaken.

Na een schitterende badbevalling ontdekten we op 25 februari dat onze jongste een meisje was. Sofie Renske Luiten zou ze gaan heten. Mijn beppe kon alleen maar huilen van blijdschap aan de telefoon en het hele verzorgingstehuis werd wakker gemaakt met dit heugelijke nieuws. En wat was het bijzonder dat ze gelijk dezelfde dag nog kon komen kijken naar onze kleine Sofie.

Inmiddels is het 15 oktober en hebben we beppe steeds verder zien aftakelen. Geestelijk, maar ook lichamelijk is er nog weinig over van die krachtige vrouw, waar ik in mijn laatste blog over schreef. Het krachtige uit zich nu vooral in boosheid en bij vlagen in scherpe redeneringen. Zo ook deze ochtend. Via Facetime bracht ze het bericht dat ze graag dood wil. Voor haar hoeft het niet meer, de pijn valt mee want ze krijgt veel morfine, maar het is mooi geweest. Haar dagen brengt ze vooral slapend door en wisselt dit af met boos zijn. De pap waar ze op leeft kan ze nog amper doorslikken en ’s nachts moet ze ervan overgeven. Wat is het leven dan nog waard?

Aankomende zondag vieren ze hun 1-jarig verblijf in hun ‘zorghotel’ in Heerenveen. Omdat iedereen zich heeft verheugd op de oranjekoek wil ze nog wel even over het weekend heen springen, maar daarna wil ze graag ‘van huppel gaan’. Maandag, dinsdag of woensdag, het maakt haar niet uit. “Even kijken wanneer het past”. En vervolgens vraagt ze of wij het er ook mee eens zijn. Natuurlijk bep. Hoe verdrietig de gedachte aan het definitieve einde ook is, ik ben ontzettend blij dat ze hier zelf de regie in kan houden.

Sinds jaar en dag zijn mijn pake en beppe lid van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde. Zij hebben altijd geroepen dat ze zelf willen bepalen wanneer het genoeg is. Een prachtige gedachte, maar als je dement bent, ben je officieel niet meer wilsbekwaam en mag je die keuze niet meer zelf maken. Gelukkig krijgt ze voor de pijn al zware medicatie, een junkie noemt ze zichzelf al gekscherend. En gelukkig woont ze op een plek waar haar laatste wensen zo goed mogelijk worden ingewilligd. We hopen daarom dat ze volgende week ook echt van huppel kan gaan.

Afgelopen week heeft mijn moeder contact gehad met de begrafenisondernemer, zodat mijn beppe ook precies weet hoe het gaat en waar ze terecht komt. Ze heeft zelf nogal eigenzinnige wensen over de tijd na haar overlijden. Zo wil ze bijvoorbeeld niet in een kist, want “dan stikt ze”. De gewaden waar ze straks in wordt verpakt liggen al jaren klaar in de kast, net als de in wateroplosbare ‘urnen’. Want ze wil straks uitgestrooid worden in de Eems, een plek waaraan ze mooie herinneringen hebben.

Het inwikkelen en afleggen is aan ons toebedeeld: dochter en kleindochters. En het is een vreemde gedachte dat die tijd bijna is aangebroken. Nog slechts een paar dagen kan ik mijn beppe alles vragen wat ik nog wil en genieten van haar scherpzinnigheid. En hoe vurig ik vorige keer hoopte dat ze februari zou halen, hoop ik nu oprecht dat ze eindelijk haar rust kan vinden en het leven los kan laten. Lieve bep, we zijn het ermee eens dat je gaat. Ga van huppel, wij zorgen voor pake. Ga vlug, we zien je voor nu in alles om ons heen en wie weet ooit nog een keertje terug!

We gaan je missen.

Dikke kus!

Ik ga van huppel. PS. ‘het pilletje van de zuster’ is niet aan de orde, het gaat hier om sedatie, een proces dat al lang geleden is ingezet.

Laat een reactie achter