Moedeloos gevoel…

De eerste werkweek is voorbij gevlogen. Ik had die eerste week iets relaxter voorgesteld. Lekker keuvelen met collega’s en mijn toch wel volle inbox wegwerken. Niets van dat alles, gelijk twee klussen met rappe deadlines op mijn bordje gekregen, slik! Hoe ga ik dat nu voor elkaar boksen?

Eenmaal thuis gaat het werken natuurlijk over in zorgen. Zorgen dat er eten op tafel komt voor onszelf en voor Floortje. Zorgen dat ze weer klaar is om naar bed te gaan en uiteindelijk uitgeteld en met de deadlines in je achterhoofd neerploffen op de bank.

Mijn vrouwelijke collega’s en vriendinnen verzekeren mij dat dit echt wel beter wordt. En ze hebben gelijk! Op mijn vrije vrijdag betrap ik mezelf erop dat ik het zorgen voor Floor vermoeiender vind dan ingewikkelde projecten op mijn werk. Dat went dus echt snel!

Vandaag haal ik Floor weer op van de opvang. Ik was vroeg begonnen en kon haar dus op tijd weer oppikken. Het berichtje in de OuderApp laat een vrolijke Floor zien, ze vermaakt zich dus goed.

Op mijn gemak loop ik via de supermarkt naar de kinderopvang. Eenmaal daar aangekomen tref ik een gefrustreerd huilende baby aan. Volgens de leidster heeft ze dit al een uur! Ik weet niet wat ik hoor, ik heb naar nog nooit langer dan 5 minuten horen huilen. Troosten werkt ook bij mij niet. Snel gooi ik haar in de kinderwagen, pak haar spullen bij elkaar en ren naar huis. Thuis aangekomen slaapt ze gelukkig. Werken mag dan wel wennen, dat moedeloze gevoel: dat went echt nooit!

Laat een reactie achter