Verlof ten einde!

Het is maandag 6 januari 2020 08:24u en de trein van Amersfoort naar Amsterdam Centraal zal zo vertrekken. Maandag 6 januari, de dag waar ik de laatste weken steeds meer tegen op ging zien. Na een relatief goede nacht stond ik vanochtend om 6 uur naast het bedje van ons dochtertje. Met een brede lach keek ze me aan, ze had honger en ik zou haar die fles geven waar ze op lag te wachten.

Het is vandaag de eerste dag voor haar bij de kinderopvang. Het bevallingsverlof is afgelopen, mama moet weer werken. Na de voeding, verschoning en het aankleden van onze dochter, het ontbijt, de flessenafwas, de vaatwasser, douchen, aankleden, opvangtas inpakken en de lunchvoorbereiding zijn we anderhalf uur verder en klaar om haar weg te brengen. Rond kwart voor acht lopen we de deur uit. Ze slaapt inmiddels alweer. Bij de opvang leggen we haar over in het bedje waar ze de komende jaren op maandag en dinsdag zal slapen. Ze wordt gelijk wakker. Rode slaapoogjes kijken me aan. Het liefst zou ik haar nu eerst in slaap wiegen om haar een rustige eerste dag te bezorgen, maar ik doe het niet. Ik zeg “dag liefje tot vanmiddag lekker slapen” en loop de kamer uit.

Eenmaal buiten nemen mijn man en ik ook afscheid van elkaar en stap ik op de fiets richting het station. De afgelopen weken speelde dit moment al vaak in mijn gedachten en kon ik het rationeel bekijken. “Het bevallingsverlof is nou eenmaal eindig”, “ze gaat het heel leuk krijgen op de opvang”, “ik moet ook weer mijn wereld verbreden en doen waarvoor ik geleerd heb”. Pas op dat moment overvalt me het gevoel waar alle moeders na hun bevallingsverlof mee te maken krijgen. Vandaag is al het rationele in mij verdwenen en overheerst emotie. “Zorgen ze daar wel goed voor haar”, “Kan ik niet minder gaan werken”, “Ik krijg toch geen kinderen om ze in de opvang te stoppen”. Met een betraand gezicht trap ik stevig door om de trein te halen.

Na 3 maanden 24/7 zorg, liefde en aandacht voor mijn dochter voel ik me kaal zonder haar. Mijn hoofd is leeg. Een leeg hoofd geeft me waarschijnlijk ruimte om weer te kunnen nadenken over andere zaken dan slaapjes, voeding en speeltjes. En ik weet ook dat dit trieste gevoel verdwenen is als ik straks het kantoor binnenloop en mijn collega’s weer zie. Het zal even tijd kosten om mijn draai weer te kunnen vinden in het werkzame leven en ik hoop dat ik daarvoor ook de tijd zal krijgen bij Arcadis.  

Laat een reactie achter